Balikbayan Box

Snickers. Mars. Tobleron. Cadburry.

Mga tsokolateng mabibili mo na ngayon sa mga department stores dito sa Pinas. Pero dati, kapag may dumarating akong kamag-anak galing ibang bansa, tsaka lang ako nakakatikim nyan.

Ilang araw na din may mga ganyang klase ng tsokolate sa ref namin. Dumating kasi ang dalwa kong kaibigan galing abroad. Bilang pasalubong, binigyan nila kami  ng tsokolate at pabango.

Dumating din ng mas maaga kesa sa inaasahan ang hipag ko, at nagbigay din ng tsokolate at sabon bilang pasalubong.

Sa ilang pagkakataon, napapadalhan pa rin ng mga tiyahin at pinsan na nasa ibang bansa ng mga sabon, toothpaste, shampoo at tsokolate.

Noong bata pa ako, may ilang kapit-bahay kaming seaman. Tuwing magpapadala sila ng kanilang mga balikbayan box, maswerteng andun ako para makiusyoso at naambunan naman ng kaunting bite-size na tsokolate kung minsan.

May kaunting inggit siguro akong nararamdaman kung minsan dahil wala akong kamag-anak na nasa ibang bansa para magpadala ng balikbayan box.

Dati.

Noong swertehin si Erpat makapunta ng ibang bansa, muntik ng maging asukal ang ihi ko at muntik na din akong maging contestant ng The Biggest Loser. Tuwing may uuwi kasing kakilala si Erpat, nagpapadala sya ng mga tsokolate, sabon, pabango at shampoo.

Domoble pa ang supply nang makipagsapalaran ang dalawang kapatid ni Ermat sa abroad.

Ayos!

Naisip ko tuloy, kung nung panahon na madalas pang magpadala ang kapitbahay namin ng balikbayan box eh nakapag-abroad din si Erpat at ilan kong kamag-anak, nakikipagpalakihan na siguro ako ng tsokolate dun sa mga anak nung kapitbahay namin.

Dahil sa regular ng nagpapadala si Erpat at mga kapatid ni Ermat, nagsawa din ako. At nung bumalik si Erpat sa Pinas, akala ko eh mababawasan na ang supply ng pampataba. Nag-subtitute naman ang hipag ko.

At nung isang buwan nga bago sya umuwi, nagpadala pa sya ng balikbayan box.

Libro, damit, sabon, shampoo, toothpaste, laruan at tsokolate.

‘Yan ang mga laman nung balikbayan box  ni Ate.

Galing school ang mga pamangkin ko noon at tuwang-tuwa sila nung nakita nila ang padala ng nanay nila.

Sinukat ang mga damit, binuklat ang mga libro, tinikman ang tsokolate, binuksan ang laruan at muntik ng maligo ulit dahil sa imported na sabon at shampoo.

Noong nasa abroad si Erpat, lagi akong excited kapag sinabi ni Ermat na may padala si Erpat. Naiisip ko na makakatikim na naman ako ng minatamis na hindi gawa sa niyog. Makakapagsuot na din ako ng damit na hindi pinagliitan nila utol. Makakagamit na din ako ng sabon at shampoo na amoy pa lang, imported na.

Pero nung makailang buwan na si Erpat dun, lasang bukayo na lang din ang padala nyang tsokolate. Mas maganda pa ang pinagluman nila utol na damit kesa sa padala ni Erpat. Nag-amoy arabo ako sa padala ni Erpat na sabon at shampoo.

Hindi dahil sa hindi masarap, pangit o mabaho ang mga padala ni Erpat, kundi dahil naiisip at naramdaman kong mas masarap, maganda at mabango pa ang mga andito sa Pinas kung kasama lang namin si Erpat.

Naiintindihan ko, kung hindi umalis si Erpat noon eh baka hindi ako nakatapos ng highschool at college. Alam kong kami ang dahilan ng pag-alis nya. Hindi dahil mga pasaway kami, kundi dahil gusto nila na mas maging maayos ang buhay namin.

Ang dahilan ng pag-alis ni Ate ay katulad din ng dahilan ni Erpat. Gusto nyang mas maging maayos ang buhay ng mga anak nya.

Para magkaroon ng pagbabago sa estado ng buhay.

At noong dumating nga si Ate noong isang linggo, mas nakita ko ang importansya ng kanyang pagbalik kaysa pag-alis, gaya ni Erpat.

Kung ang dahilan ng pag-alis ng mga mahal natin sa buhay ay para sa ating kinabukasan, mas importante ang kanilang pagbabalik. Hindi lang para siguraduhing naibigay nila ang pinapangarap nilang magandang kinabukasan para sa atin kundi para makasama tayo sa pagtahak sa magandang kinabukasan.

Umalis sila para baguhin ang ating pamumuhay.

Bumalik sila at nakita ang magandang pinagbago ng ating buhay.

Nakausap ko ‘yung isa kong kaibigan, isang linggo bago sila umuwi.

Nabanggit nya sa akin na excited na silang umuwi para magkasama-sama ulit kami.

Sinabi ko ang totoo, mas excited kami.

Sinabi nya na nakaempake na daw ang mga pasalubong nila sa amin.

Sinabi ko ulit ang totoo, hindi importante ang pasalubong, mas importante ang makasama namin ulit sila.

Ang pag-uwi ng isang kapamilya, kamag-anak o kaibigan ay hindi kailan man mapapalitan ng kahit anong laman o ng kahit ilang balikbayan box.

Mas importante ang makapiling ulit sila at makita sa kanilang pagbabalik ang magandang pagbabago ng kanilang pag-alis.

_____________________________________________

Ang akdang ito ay bilang suporta sa:

Posted by kuya mao on June 25, 2011

http://kuyamao.wordpress.com/2011/06/25/balikbayan-box/